هر شب بعد از تموم شدن روضه میرفتم تو اتاق بزرگه ( ما بهش میگیم اتاق پذیرایی) و یه نفس عمیق میکشیدم . چه عطری می پیچید تو فضا . با اونهمه جمعیت که میومدن اونجا اما بازم فضا عطرانگیز بود .تو اون ده روز اون اتاق یه جور دیگه میشد.

چند سال قبل برای حسینیه زمینی خریداری  شد و سال قبل یه طبقه اش ساخته شد . مراسم آقایون تو حسینیه بود .خانومها تو خونه ما بودن  و ما به این فکر میکردیم که سال دیگه (یعنی امسال) همینم نیست .

امسال وقتی شبها آماده میشم برم حسینیه دلم واسه خونمون میسوزه . واسه درودیوارش . واسه تک تک آجرهاش که هر سال صدای یا حسین میشنیدن .  امسال خونه ساکته ...خیلی ساکته . انگار ماتم گرفته . من تو این خونه فهمیدم که اشیا هم شعور دارن . اونا هم اهل بیت (ع) رو میشناسن .